Habbekrats

Kladblokje

Mon, 20 May 2013 00:26:57 +0200

Ze zeggen dat je meest heldere momenten onder de douche zijn, of als je op de fiets zit. Ik betwijfel dat. Ik zou het zo stellen; je bent zo helder als de mogelijkheid dat er iets in de buurt is waar je iets op kan schrijven. En laat een douche nou net een niet zo praktische plek zijn om pen en papier te gebruiken. Mensen noemen die momenten alleen inspiratievol omdat ze er de pee in hebben dat ze niet meer kunnen herinneren wat er ook al weer door hun hoofd spookte. Selectief geheugen in extremis, soort van.

Nu moet ik wel in alle eerlijkheid bekennen dat mijn laatste inspiratievolle moment op de fiets was, terug van mijn werk. Alleen was daarna mijn tweede gedachte:”Jij sprint nu heel snel terug naar huis.” Thuisgekomen pakte ik een kladblokje, en een pen. En die hou ik nu voor altijd bij me.

Wordt vervolgd in een verhaaltje, of twee.

Uit: Buzz Aldrin, waar ben je gebleven - Johan Harstad

Tue, 23 Apr 2013 09:55:00 +0200

Het is een dinsdag. Geen twijfel mogelijk. Ik merk het aan het licht, het verkeer buiten zal de hele dag langzaam doortuffen, ongeïnspireerd, mensen rijden heen en weer uit gewoonte, niet uit noodzaak. Dinsdag. De meest overbodige dag van de week. een dag die bijna niemand opvalt tussen de andere dagen. Ik las ergens, ik weet niet meer waar, dat er statistisch gezien op een doorsneedinsdag 34 procent minder afspraken worden gemaakt dan op de overige dagen. Wereldwijd. Dat is gewoon zo. Wel vinden er op dinsdagen aanzienlijk meer begrafenissen plaats dan in de rest van de week. Alles hoopt zich op, je komt er niet doorheen.

"Misschien ga ik hier maar weer eens iets op zetten"

Sun, 24 Mar 2013 18:50:22 +0100

“Misschien ga ik hier maar weer eens iets op zetten”

- Arjan Westerveld

Photo

Sat, 05 Jan 2013 13:36:47 +0100

Pruimejantje

Mon, 30 Jul 2012 10:04:48 +0200

Jantje zag eens pruimen hangen
Oh, als eieren zo groot;
De tuinman zag zijn bolle wangen
Sloeg de vuile gapper dood

- John O’Mill

Verwaaid

Mon, 30 Jul 2012 09:36:56 +0200

Er stond iemand voor de deur en ik zat te luieren op de bank. Ik liep maar naar de deur toe en keek door dat kleine ronde doorkijkglaasje. Niemand doet dat ooit, volgens mij, maar ik had vandaag zin om daar doorheen te kijken. Aangezien ik mensen graag zelf een naam geef, noemde ik haar Sara. Haar lichaamstaal straalde onrust uit, vast omdat het buiten guur was. Zij zag er ook guur uit. Haar haar was verwaaid, haar ogen gingen snel heen en weer en haar armen waren over elkaar. Mijn oude leraren zouden zeggen:”Dat is een gesloten houding, niet doen dus.”

Om haar houding te veranderen deed ik maar open.

“Hoi, nou ja, om maar meteen met de deur in huis te vallen, letterlijk en figuurlijk; ik had dit gevonden, op een bankje bij het station hier. Jouw adres stond er op en ik dacht, ik breng het even langs, ik ben toch in de buurt. Je was het vast vergeten.” Wat aardig van haar. Het was een notitieboekje, waar ik tot mijn verbazing mijn adres en naam in had gescheven, nog net niet mijn telefoonnummer. Ik noemde het ontbreken van mijn telefoonnummer voor even een geluk bij een ongeluk, want nu kon ik Sara – die naam gaf ik haar nog steeds – mee naar binnen vragen voor een kopje koffie en om weer even te schuilen voor het gure weer. Zo galant was ik dan ook wel weer.

Tot mijn verbazing nam ze mijn uitnodiging aan.”Tja, ik ben nu toch al te laat, dus waarom niet,” zei ze. Ik bood haar koffie en mijn woonkamer aan en ze zocht een plaatsje uit. Terwijl ik bezig was met het koffiezetapparaat riep ik naar haar hoe ze haar koffie graag wilde en waar ze eigenlijk naar op weg was. Omdat de communicatie niet echt lukte en mijn koffiezetapparaat hartstikke snel is, vroeg ik het haar nog een keer in mijn woonkamertje. Ze zei ‘zwart’ en ‘uni’.

We praatten nog wat verder, we dronken nog wat koffie, maar na een uurtje ging ze weer weg. De lucht was opgeklaard en ze moest weer verder studeren, zei ze geroutineerd. Ze zei verder nog dat ze altijd de kamer inspecteert waaruit ze weggaat, zodat ze zeker weet dat ze niks vergeet. Ik begreep dat en leidde haar naar buiten. We zwaaiden, zij fietste weg, ik deed de deur weer dicht. Na de post te hebben geïnspecteerd keek ik nog een keer rond in mijn kleine halletje en zag een rode paraplu liggen die ik nog nooit eerder had gezien. Vergeten, gok ik.

Photo

Sun, 08 Jul 2012 20:06:40 +0200

"True love feeds on absences like pleasure feeds on pain So no matter where I’m standing I still love..."

Wed, 04 Jul 2012 14:21:52 +0200

“True love feeds on absences like pleasure feeds on pain
So no matter where I’m standing I still love you all the same
And I hope you feel the same way when its your turn to disappear
I’ll be cheering from the sidelines with a sandwich and a beer”

- Villagers (Conor O’Brien)

machacaconhuevos: Muse - Uprising

Wed, 04 Jul 2012 14:18:29 +0200

machacaconhuevos:

Muse - Uprising

Echt Gebeurd

Sat, 26 May 2012 12:44:40 +0200

Mijn opa, een voormalige soldaat
Gaf mij een oude Duitse handgranaat
‘Die zie je tegenwoordig bijna nooit,
maar vroeger werd je er mee doodgegooid’

- Kees Torn

Het was maar een naam, niemand zou die naam iets zeggen, eerder vroeg dan laat is onze naam een...

Mon, 21 May 2012 17:17:00 +0200

Het was maar een naam, niemand zou die naam iets zeggen, eerder vroeg dan laat is onze naam een amalgaam van dode letters, een anagram van de leegte, maar wie werd opgenomen in het Guinness Book of Records had een teken van leven gegeven, bewezen dat hij uitsteeg boven de nochtans benijdenswaardige middelmaat. De grens van de mens, dat was het Guinness Book of Records, en wie daar een klein stukje van getrokken had, van die grens, die kon zichzelf makkelijker wijsmaken niet voor niets te zijn geboren.

- De Helaasheid der Dingen, Dimitri Verhulst

Envoi

Tue, 15 May 2012 11:14:18 +0200

Mijn verzen staan nog wat te gapen.

Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang

genoeg gewoond.

Genoeg. Ik stuur ze ‘t huis uit, ik wil niet wachten

tot hun tenen koud zijn.

Ongehinderd door hun onhelder misbaar

wil ik het gegons van de zon horen

of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.

Mijn verzen neuken niet klassiek,

zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.

In de winter springen hun lippen,

in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,

zij verzieken mijn zomer

en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad

hou ik ze de hand boven het hoofd

en dan krijgen zij een schop in hun gat.

Ga elders drammen, rijmen van een cent,

elders beven voor twaalf lezers

en een snurkende recensent.

Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,

jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde

waar de graven lachen als zij hun gasten zien,

het ene lijk gestapeld op het andere.

Ga nu en wankel naar haar

die ik niet ken.

- Hugo Claus

Photo

Fri, 11 May 2012 14:44:29 +0200

"Je hebt moed nodig om op te staan en te spreken; je hebt ook moed nodig om te zitten en luisteren."

Mon, 07 May 2012 20:26:41 +0200

““Je hebt moed nodig om op te staan en te spreken; je hebt ook moed nodig om te zitten en luisteren.””

- Winston Churchill

Luchtballon

Mon, 07 May 2012 19:38:00 +0200

Ieder kind houdt van hoge dingen, behalve Daniël. Hij mocht met zijn vader en zijn zusje ooit in een luchtballon, maar hij wilde niet. Gelukkig mocht hij van zijn vader alleen beneden blijven:”Als je maar wel voorzichtig doet. En goed opletten!” Dat deed hij wel, dat beloofde Daniël. De luchtballon steeg op en hij bleef kijken tot de luchtballon zo groot werd als zijn duim. Toen hij zijn zusje niet meer zag zwaaien, ging hij zijn eigen weg.

Daniël had geen last van hoogtevrees. Nee, hij wilde gewoon grond voelen. Daniël wilde zelfs niet op de schommel, want dat gaf hem een raar gevoel in zijn buik. Daniël wilde zelfs niet op de schouders van zijn vader, want daarvan gingen zijn voeten slapen. Hij was liever een avonturier op de grond. Daniël wilde liever de luchtballon volgen, zo ver als hij kon. Hij wist niet dat de ballon naar verloop van tijd gewoon terug kwam op de plek waar hij hem omhoog zag gaan. Nee, Daniël wist iets anders. Hij wist dat hij zijn eigen avontuur kon beleven op de grond.

Hij moest als eerste over een beekje komen die het weiland scheidde van een kleine landweg. Ook al had Daniël korte beentjes, het lukte hem in één sprong. Daarna rende hij heel lang over het landweggetje, zo lang zijn beentjes het konden houden. Een tegemoet fietsende vrouw met een baby voorop keek hem vol verbazing aan, daarna keek ze naar de luchtballon.”Het zal wel goed zijn,” dacht ze misschien.

Ondertussen was de luchtballon sneller dan Daniël. Dat kwam een beetje omdat Daniël zijn knieën al meerdere keren de grond hadden geraakt en zijn handjes ook al goed geschaafd waren, maar de luchtballon was vooral veel sneller. Gelukkig bleef Daniël volhardend doorrennen.

Daniël hield soms kleine pauzes, wanneer hij dacht dat de luchtballon van richting veranderde. Dan keek hij even om zich heen en daarna rende hij weer door. Tot hij weer terug was op de plek waar hij begon. De luchtballon langzaam naar beneden, met een zusje en een vader erin. Vader hielp zijn dochter uit de mand en sprong er daarna zelf vakkundig uit. Daniël was al snel naar hem toe gerend. Zijn vader keek eerst bedenkelijk, waarschijnlijk om de kleerscheuren, maar sloot hem snel in de armen. Daniël was voor het eerst deze dag met zijn benen in de lucht en zijn vader vroeg hem:”Heb je het leuk gehad?”

Daniël knikte snel en gretig, zijn vader zei “mooi” en de dag was weer voorbij. Het avontuur gelukkig nog lang niet.

Kunstgebit

Thu, 26 Apr 2012 19:29:58 +0200

Ik zag laatst een man zonder tanden en een grote doos in zijn hand. Er zat een gigantische barbiepop in. Dit alles zag ik in een bushalte. En zo begon een verhaaltje.

Ik dacht; was hij misschien zijn kunstgebit vergeten? Ouderdom doet veel met mensen, net als alle keren dat zijn vrouw naast hem ‘Wablief?’ zei wanneer hij weer eens iets mompelde. Oudere mensen kunnen zich misschien ook maar op één ding focussen, wat de vrouw ook overduidelijk deed. Zij was meer gericht op de grote pop dan op haar man. De man, die focuste zich nergens op.

De oude man zag er eigenlijk niet uit. Zijn kapsel was een grote warboel van dun haar, terwijl hij de afgelopen dagen vast ook geen zin heeft gehad om zich te scheren. Hij had wel bretels en een overhemd met vlekken die er niet horen te zitten. Dat had op een of andere manier wel zijn charme, maar liever niet. Het enige met charme waren zijn oude sloffen, zoals opa’s ze horen te hebben. Eigenlijk was hij een wandelend cliché, maar toch ook weer niet. Hij omhelsde namelijk een pop.

Ik dacht; hoe zou hij geleefd hebben? Ik gokte hem 80, al ben ik wel de slechtste gokker als het om leeftijden gaat. Hier was ik toch honderd procent zeker. De oorlog, de koude en de koudere, zal hij wel meegemaakt hebben. Hij zal nog maar net wennen aan een VHS-Video-recorder, want hij luistert nog niet naar zijn kleinkinderen die hun telefoon als Bijbel gebruiken. Zijn kleinkinderen zullen hem ook wel niet verstaan, daar heb je toch echt wel een kunstgebit voor nodig. Nee, hij en zijn kleinkinderen communiceren via levensgrote ideaalbeelden in plastic.

Hij keek om zich heen en vertrouwde er denk ik op dat zijn vrouw wel wist waar ze uit moesten stappen. Hij vertrouwde er wel op dat zijn vrouw hem verstond, ook al had hij geen kunstgebit in. Hij vertrouwde er op dat alles goed was gegaan en alles goed zou komen. Als hij maar de grote pop vast zou houden en zijn vrouw zou volgen.

En ik had gelijk, ze stapten uit, bij een halte die direct aan een rijtje ouderenhuisjes stonden met maar één verdieping. De man achter de vrouw aan. Ze sloften langzaam richting de huisjes terwijl mijn reis in de bus weer verder ging. Ik pakte mijn telefoon uit mijn tas en keek nog één keertje terug naar de aanleunwoninkjes. De twee oudjes liepen met hun armen gekruist terwijl de opa ook nog die grote roze doos meesleurde.

Ik dacht; zal ik later ook zo zijn? Ik hoop het stiekem wel.

"The trouble with quotes on the internet is that it’s difficult to discern whether or not they are..."

Thu, 26 Jan 2012 15:16:14 +0100

““The trouble with quotes on the internet is that it’s difficult to discern whether or not they are genuine.””

- Abraham Lincoln (February 12, 1809 – April 15, 1865)

Onderbroeken

Thu, 26 Jan 2012 14:50:01 +0100

Benjamin vroeg altijd aan mensen of ze gelukkig waren. Hij had geen behoefte aan ‘Hoe gaat het?’ of ‘Alles goed?’. Hij deed dit niet omdat vijftig procent van de mensen liegen als ze die vragen voorgeschoteld krijgen en ook niet omdat hij die vragen cliché vond. Nee, hij was gewoon geïnteresseerd in het geluk van de mens. In zijn jongere jaren gebruikte hij ook nog de zin ‘Ga je lekker?’ maar die sloeg niet aan.

Benjamin probeerde ook niet hip te zijn, dat had hij van zijn vader geleerd. Die hield zich af van alles wat nieuw was. In het kleine dorpje waar zijn familie woonde, noemde men Benjamins vader conservatief. Benjamin wist niet wat dat betekende, zijn vader al helemaal niet. Zijn vader ging in de tuin werken als er ook maar iets op tafel zou komen wat voor onenigheid in de familie zou zorgen. Hij hield niet zo van discussies en hij hield verschrikkelijk van zijn tuin.

In de tuin ging hij dan de heggen bijknippen, het gras maaien, brandhout verzamelen of rijpe stukken groente en fruit verzamelen in alle soorten en maten. Benjamin hielp nog wel eens bij het plukken, omdat hij zo van eten hield. Zijn vader hield hem dan voor dat ze sneller moesten zijn dan de vogels, want zij hielden net zo veel van eten als Benjamin. De vader van Benjamin hield echter het meest van houthakken en brandhout verzamelen. Dat was zijn passie.

Toen Benjamin het kleine dorpje ging verlaten was zijn vader onwaarneembaar ontroostbaar. Benjamin was ambitieus geworden en snapte wat conservatief betekende. Benjamin moest meer zien van de wereld en onbevangen het avontuur aangaan. Zijn vader zag dit als een groot gevaar en dat wist Benjamin. De tuin had er namelijk nog nooit zo mooi uit gezien.

Benjamin wist niet waar hij naar toe moest gaan, het enige wat hij had geregeld was een taxi en het enige dat hij mee had was een kleine koffer met drie onderbroeken, drie paar sokken, een broek en een jasje. Ook kreeg hij nog een portemonnee mee van zijn moeder met de woorden:”Er zit genoeg in.” De taxichauffeur gaf hij al een klein deel van het geld en Benjamin zei:”Breng me maar zo ver als je kunt naar het noorden.” Benjamin had vroeger namelijk een buurjongetje die een keer vertelde dat hij ergens naar het noorden ging en het buurjongetje was nooit meer teruggekomen. Benjamin vond dat ook een goed idee.

Benjamin wist dan wel wat conservatief betekende, maar hij wist van alle dingen nog weinig af. Hij wist al niet eens waar de taxichauffeur hem heen bracht, tot het moment dat de man stopte en zei dat Benjamin moest uitstappen. Hij was afgezet op een nieuwe plek, een nieuwe plaats en bij een nieuw leven. Het nieuwe begin was stroef, maar al snel lukte het hem. Jarenlang zou Benjamin daar nieuwe dingen leren, nieuwe dingen doen en nieuwe mensen leren kennen.

Tot op een aangename zomerdag, toen hij zelfs liefde had gevonden en er eigenlijk niks mis was. Dat dacht hij althans. Zijn liefde vroeg aan hem:”Gaat alles goed Benjamin?”

Benjamin keek naar boven en zag de vogels vliegen. Hij schudde nee en zei:”Ik moet naar huis toe.”

Hij voelde op dat moment een intens verlangen om een boom om te hakken.

Little Acorns

Thu, 15 Dec 2011 12:05:00 +0100

When problems overwhelm us, and sadness smothers us, where do we find the will and the courage to continue? Well, the answer may come in the caring voice of a friend, a chance encounter with a book, or from a personal faith. For Janet help came from her faith, but it also came from a squirrel. Shortly after her divorce, Janet lost her father, then she lost her job. She had mounting money problems. But Janet not only survived, she worked her way out of despondency and now she says:”life is good again.” How could this happen? She told me that late one Autumn day when she was at her lowest she watched a squirrel storing up nuts for the winter, one at a time he would take them to the nest. And she thought:”If that squirrel can take care of himself with the harsh winter coming along, then so can I. Once I broke my problems into small pieces I was able to carry them, just like those acorns, one at a time.”

"When we are dreaming alone it is only a dream. When we are dreaming with others, it is the beginning..."

Sat, 10 Dec 2011 13:52:23 +0100

“When we are dreaming alone it is only a dream. When we are dreaming with others, it is the beginning of reality.”

- Dom Helder Camara