mei 22, 2013
Zalvend

Ze had een hele zachte stem, zei men altijd. Een zalvende stem, zei iemand ooit. Het gaat over een meisje, groot in wording, maar zo ongelooflijk fragiel en klein van stem. Niemand kon haar verstaan, ook al deed ze zo haar best. Waar voor net begonnen ouders het de eerste taak is om hun kindje ‘mama’ en ‘papa’ te laten zeggen, zo begon het haar onbegonnen doel te worden om mensen niet meteen ‘Huh?’ of ‘Wat?’ te laten zeggen? Als ik aan een lijst zou beginnen met benamingen voor gemoedstoestanden die bij haar steeds vaker zouden passen zou het zeker beginnen met moedeloos en eindigen met ongeduldig.

Ze liep op een dag door een gedeelte van de stad waar ze nog nooit was geweest. Ze raakte verdwaald en lichtelijk in paniek. Alleen was er nog de drempel. Niemand wilde ze laten helpen, want iedereen zei weer ‘huh!?’ En ‘wat!?’. Dus ze sloot zich af en sloot zich op.

Ze hoorde zelfs niet dat een jongeman tegen haar ‘Oh sorry, wat zei u mevrouw?’ Tegen haar zei. Hij zei er zelfs nog bij:’Zou je misschien iets harder willen praten?’. Ze zat nog steeds opgesloten en rende huilend weg. Gelukkig had de jongeman ook door dat verhalen zo niet horen te eindigen.

Hij had haar alleen nog niet door, dat zat niet in zijn aard. Net als dat hij vroeger niet inzag dat tikkertje kijken best raar staat op een speelplein en je toch echt wel een lievelingskleur hoort te hebben. Maar men zegt ook dat zulke dingen een man eigen is, dus wie kent de waarheid? Wat hij daarentegen nog wel net doorhad, was de roep van haar, naar begrip. Daarom ging hij rennen. De jongen haalde haar in en ging voor haar lopen. Geen reactie, nog steeds was ze opgesloten. Hij merkte het nu pas. Hij ging daarom voor haar staan, pontificaal, tilde haar op en zei, alsof hij het plots allemaal snapte:’leg je hoofd maar op mijn schouder, fluister alles maar in mijn oor, ik breng je waar je zijn moet’.

Dit verhaaltje maakte ik voor Madelief Bouwman toen ze me vroeg of ik haar een verhaaltje kon vertellen via de telefoon. Het begon dus met wat zinnetjes bij elkaar, ter grootte van een smsje. Nu heb ik dat ene kleine verhaaltje, met nog wat extra fantasie, helemaal afgemaakt.

mei 20, 2013
Kladblokje

Ze zeggen dat je meest heldere momenten onder de douche zijn, of als je op de fiets zit. Ik betwijfel dat. Ik zou het zo stellen; je bent zo helder als de mogelijkheid dat er iets in de buurt is waar je iets op kan schrijven. En laat een douche nou net een niet zo praktische plek zijn om pen en papier te gebruiken. Mensen noemen die momenten alleen inspiratievol omdat ze er de pee in hebben dat ze niet meer kunnen herinneren wat er ook al weer door hun hoofd spookte. Selectief geheugen in extremis, soort van.

Nu moet ik wel in alle eerlijkheid bekennen dat mijn laatste inspiratievolle moment op de fiets was, terug van mijn werk. Alleen was daarna mijn tweede gedachte:”Jij sprint nu heel snel terug naar huis.” Thuisgekomen pakte ik een kladblokje, en een pen. En die hou ik nu voor altijd bij me.

Wordt vervolgd in een verhaaltje, of twee.

april 23, 2013
Uit: Buzz Aldrin, waar ben je gebleven - Johan Harstad

Het is een dinsdag. Geen twijfel mogelijk. Ik merk het aan het licht, het verkeer buiten zal de hele dag langzaam doortuffen, ongeïnspireerd, mensen rijden heen en weer uit gewoonte, niet uit noodzaak. Dinsdag. De meest overbodige dag van de week. een dag die bijna niemand opvalt tussen de andere dagen. Ik las ergens, ik weet niet meer waar, dat er statistisch gezien op een doorsneedinsdag 34 procent minder afspraken worden gemaakt dan op de overige dagen. Wereldwijd. Dat is gewoon zo. Wel vinden er op dinsdagen aanzienlijk meer begrafenissen plaats dan in de rest van de week. Alles hoopt zich op, je komt er niet doorheen. 

maart 24, 2013
"Misschien ga ik hier maar weer eens iets op zetten"

— Arjan Westerveld

januari 5, 2013

(via ontelbaar)

Favoriete berichten op Tumblr: Meer favoriete berichten »